O sa mire me pase Salihin!

Që do të ishte një mbrëmje deri në kufinjtë e bezdisë, kjo u duk që në kontaktet e para me topin.

Që do të ishte një mbrëmje deri në kufinjtë e bezdisë, kjo u duk që në kontaktet e para me topin. Ishte një Shqipëri që, pavarësisht emrave të shumtë të “rinj” në fushë, kish hyrë në të me ndjenjën e superioritetit dhe me idenë e lehtësisë për të arritur suksesin. Dhe siç ndodh rëndom në të tilla raste, edhe pse “shkundesh” e kërkon të reflektosh, e ke tepër të vështirë të rigjesh orientimin e duhur. Në tërësinë e vet miqësorja me Andorrën pati një konstante supermacie prej tanëve, por në nivel jo të kënaqshëm e fare pak premtues për t’I besuar ndryshimeve të mundshme, apo dhe të detyrueshme që do të ketë në rrugë e sipër të eliminatoreve të ardhshme kjo skuadër.

Me forcat që kishte në dispozicion – mos të harojmë që mungonin jo pak titullarë si, Cana, Dallku, Curri e Bogdani – Kuzhesë i është dashur “të përziejë jo pak kartat”. Dhe në të tilla raste nuk mund të padisësh për ndonjë zgjedhje të paramenduar, por që nuk rezulton efikase në fushë. E keqja është kur kësaj zgjedhjeje të pasaktë (për të mos përdorur ndonjë term më pezhorativ) i qëndron deri në fund, pa bërë as lëvizjen më të vogël për të korrigjuar.

Duro. Mesfushori, historikisht i krahur, dje është parë para mbrojtjes. Nuk është ndonjë e re po të thuhet se Duro, nga një 10 klasike, ësshtë sakrifikuar sistemitikisht dhe nuk ka bërë asnjëherë naze. Por dhe kjo sakrificë e ka një kufi. i vendosur aty, para çiftit Lila – Vrapi, por jo thjesht në kutpimin e një dige, Klodiani mbrëmë ka qenë thuajse një “regjistër” i kohëve shumë të kaluara në futbollin e kontinentit. Së paku nja dy dekada. Por nuk është ky defekti. Në fund të fundit, kur përballë ke një Andorrë modeste, ke luksin edhe të bësh të tilla “sajesa” dhe mund edhe të kapërdihen. Por “denatyralizimi” i futbollistëve nuk duhet të shkojë deri aty sa, Duron e kthen nga krahu në qendër, e Bulkun nga qendra e çon në krah! Edhe nëse mund ta konsiderosh sakrificë, sërish kjo është e tepërt.

Rombi. Mesfusha me katër është një aspekt që fare pak ka ndryshuar për një periudhë të gjatë në Kombëtaren tonë. Ndërsa mbrëmë pati një tendencë – të paktën në fushë kjo ishte e dukshme – që të kishte një shkallëzim të saj, aq sa të krijohej përshtypja e rombit klasik. Kjo ngaqë në vijë vertikale Duro ishte shumë larg me Skelën, ndërsa Bulku orvatej sa më djathtas të ishte e mundur e të njëjtën gjë bënte në krahun tjetër, Hyka. Por, pikërisht kjo distancë mes dy veteranëve, që në një farë mënyre ishte dhe boshti ku duhej të rrotullohej e tërë loja jonë, nuk u mbyll thuajse asnjëherë (përjashto ndonjë përpjekje të Kapllanit për t’u kthyer prapa në kufinjtë e mesfushës, për të marrë ndonjë top) dhe ky “vakuum” ishte në dëm të manovrës që kësisoj nuk mund të ishte organike.

Zgjatja. Një apsekt që na nxorri jo pak zbuluar ishte ajo që në zhargonin e trajnerëve quhet zgjatja e skuadrës. Duke qenë se kundërshtari dha që në fillim shenjat e pastra të një loje tërësisht në mbrojtje, iniciativa në duart tona duhej të konkretizohej. Dhe kjo bëhet duke krijuar një disatncë sa më të madhe ndërmjet dysheve Lila-Vrapi në mbrojtje me Kapllani-Salihi në sulm. Kjo shtrirje e skuadrës, që në jo pak raste i ka kaluar të 60m metrat, nuk është e lehtë të menaxhohet. Përveç anës fizike për të përballuar një hapësirë më të madhe loje, duhet të ketë shumë më tepër fantazi për të shmangur hermeticitetin e kundërshtarit. Kjo ishte arsyeja që Kuzhe, pas minutës së 30-të kërkoi që Hyka të shtyhej edhe më përpara – praktikisht u kalua me tre sulmues të mirëfilltë – dhe në tërësi edhe linja e pasme të përparonte, duke “zvogëluar” distancën mes dysheve të sipërpërmendura. Kjo kërkonte – dhe ashtu u bë – që manovra të ishte shumë më e shpejtë e të shoqërohej me spostime të lojtarëve në mesfushë e sidomos në linjën e ofsajtit.

Ndërrimet. Eshtë vetëm një detaj, megjithatë ia vlen të nënvizohet: Kuzhe bën tre ndërrime njëherësh pas dhjetë minutash lojë në fraksionin e dytë. Jo vetëm nuk e fragmentarizoi lojën, siç e bëri të mërzitshme skuadra mike, por kur ndërrimet bëhen kështu në bllok, edhe ndryshimi është më i dukshëm,. Pavarësisht se ata që hynë në tresh, duke mos neglizhuar përpjekjet e Xhihanit , nuk është se dhanë ndonjë emocion plus.

Identiteti. Pjesa e fundit e lojës ishte pa ngjyrë. Përparimi i dukshëm i Skelës dhe rritja numeirke e njerëzve në sulm ndau më dysh skuadrën, me dallimin se mesfusha nuk ekzistonte më. Një boshllëk që u bë edhe më i dukshëm për shkak të vendosjes “tabu” të Andorrës në fushë. Edhe përpjekjet e tjera deri në fund ishin më shumë të lexueshme e që nuk të bënin të shpresoje për ndonjë shkëndijë goli tjetër.

Salihi. Edhe pse nuk kishte “tortë” – loja e skuadrës sonë nuk kishte “ëmbëlsi” – ai ishte “qershia”. Sepse, në fund të fundit, është një fitore. Me golin e tij. Që tashmë po bëhet i zakonshëm.

Sport Ekspres, 2010-06-03