Gol i vogël i një Salihi të madh, që po bëhet përcaktues për kombëtaren!

Duke ëndërruar e shpresuar goleadën, ndeshja miqësore me Andorrën ishte projektuar të ndahej më dysh.

Shqiperia: Hidi (Llani 90’), Lila, Bulku (Lika 57’), Vangjeli (Muzaka 78’), Vrapi (Bici 88’), Agolli, Skela, Duro (Veliaj 88’), Hyka (Xhihani 57’), Kapllani (Bakaj 58’), Salihi.

Trajner: Josip Kuzhe

Andorra: J.Gomez (Pol Ferran 89’), Rubio J. (Xavier 57’), Escura J. (Riboleta 89’), Ayala, Silva (Oskar 69’), E.Garcia, Pujol (Xavier Andorra 80’), Vieira, Moreno. S.Gomez (Bousenine 76’), Jiménez (G.Garcia 71’).

Trajner: Alvares De Eulate Koldo

Gjyqtare: Dimitar Meckarovski, Petre Kodovski, Dusko Milosevski (Maqedoni)

Kartone te verdhe: Vangjeli, Oskar, Skuli, Moreno, Rubio J.





Duke ëndërruar e shpresuar goleadën, ndeshja miqësore me Andorrën ishte projektuar të ndahej më dysh. Sic edhe pati paralajmëruar trajneri Kuzhe para sfidës në fjalë. 45 minutat e para do të ishin në dispozicion të formacionit më të mirë në dispozicion, ndërsa fraksioni i dytë do t’u rezervonte më shumë minuta “prove“ kandidatëve për fanellën kuqezi. Të paktën atyre që Kuzhe u kishte besuar për këto dy ndeshje miqësore. Pra, nga njëra anë ishte fitorja bindëse ndaj një kundërshtari mjaft modest, si Andorra, ndërsa nga ana tjetër testimi i sa më shumë lojtarëve. Por, realiteti tregoi se ndeshje të lehta në dukje, në rangun e ekipeve përfaqësuese nuk ka më, si në veprimtaritë europiane, ashtu edhe botërore. Parë në këtë optikë, duke u munduar ta vlerësojmë më shumë se duhet dhe sa vlen realisht kundërshtarin (qoftë edhe për atë fitore 2-0 në 17 prillin 2002, cka i “preu kokën“ trajnerit të asaj kohe, Demollari), paraqitja e ekipit tonë ishte pozitive, sidomos në zotërimin dhe qarkullimin e topit. Në pjesën e dytë, në vecanti, ku elementët sulmues u shtuan edhe në numër. Sidoqoftë, ajo cka është kryesore në një ndeshje futbolli dhe që bën diferencën, goli, ka dalë në dritë me mjaft vështirësi dhe vetëm një herë, me të njëjtin autor si edhe në Podgoricë, Hamdi Salihin. I cili, në njëfarë mënyre ka shpëtuar nderin e kuqezinjve, në një ndeshje miqësore ku synohej goleada, por mezi është fituar. Dhe po të kesh parasysh se luanim ndaj Andorrës, me një popullsi prej rreth 84 mijë banorësh, me një futboll zyrtar amator, që e ka vizituar për herë të parë portën e Hidit në minutën e 61-të, Salihit i duhen “puthur këmbët“. Sepse e bën Kuzhen, ndoshta trajnerin më të suksesshëm të kuqezinjve për ndeshjet miqësore. Si e tillë, miqësore, sfida e mbrëmshme me Andorrën i ka arritur në masë të konsiderueshme të dy objektivat. Janë testuar mjaft lojtarë kandidatë për ekipin kombëtar, te gjithe ata që ishte në stol, edhe pse ndonjë prej zëvendësuesve ka pasur shumë pak kohë në dispozicion (Veliaj, Llani dhe Bici). Në mënyrë të cuditshme, në fakt, përderisa Andorra nuk po tregonte as rrezikun më të vogël për ta barazuar golin e Salihit. Dhe të mendosh se Skela ka luajtur plot 90 minuta, duke mos i dhënë mundësinë “sozisë“ së tij më të mundshëm për ta “imituar“, numri i zëvendësuesve në këtë miqësore nuk shkon në raport të drejtë me pritshmëritë. E kemi fjalën për të testuar elementë potencialë në role të zbuluara në raste emergjente, sic është organizatori apo qendërmbrojtësi i kombëtares. Interesant është fakti se Kuzhe i ka mbajtur me kohë të plotë lojtarët pa ekipe në fushën e lojës, përjashto Ervin Bulkun, që u zëvendësua në minutën e 56-të nga Xhihani, ndoshta edhe për t’ sistemuar diku për sezonin e ri. Sepse, mes të pranishmëve në “Qemal Stafa“ duhet të ketë patur patjetër edhe ndonjë menaxher.

Po si nisi kjo ndeshje për kombëtaren tonë? Në rreshtim, Kuzhe i besoi skemës 4-4-2, me mbrojtjen në vijë të drejtë, të formuar nga Agolli në të majtë dhe Vangjeli, i rikuperuar nga dëmtimi, në të djathtë. Qendra e mbrojtjes kuqezi iu besua Andi Lilës dhe Vrapit, dy “produkte“ të superligës shqiptare. Repart i cili i zbatoi mirë detyrat dhe mori pjesë aktive në daljet në kundërsulme, sidomos dy krahët (Agolli dhe Vangjeli), duke asistuar pozitivisht në ruajtjen e një ekuilibri të drejtë midis reparteve dhe punës që i takonte cdo lojtari në fushë. Më përpara, mesfusha, nisi me Hykën në të majtë dhe Ervin Bulku në të djathtë (alternohej me K.Duron, në raste të vecanta), që gjendeshin në mënyrë konstatnte në fazën sulmuese, me krosimet nga krahët dhe driblimet e herëpashershme drejt qendrës së 16-metërshit të Andorrës. Dueti i sulmit, në mungesë së Bogdanit, mbante emrin e Salihit dhe Kapllanit, dy nuhatës të mirë të portave kundërshtare. Një formacion që prodhoi lojë, krijoi disa raste, por nuk pati efikasitetin e pritshëm dhe të duhur në konkludim. Deri në minutën e 44-t, kur një diagonale e Vangjelit nga e djathta e sulmit tonë, parakaloi tërë zonën e mbrojtjes mike, për të shkuar në këmbët e Salihit, i cili e dërgon me zgjuarsi dhe intuitë në portën e Andorrës. Gol që do të mbetej i vetëm në këtë miqësore, edhe pse pritshmëritë dhe paralajmërimet e Kuzhes e ftonin tifozërinë shqiptare për një goleadë. Me kalimin e minutave, pasi kishte nisur fraksioni i dytë i lojës, Kuzhe vendos të nisë serinë e zëvendësimeve. Kështu, brenda një minute, të 56-tën, dalin tre kuqezinj, për t’ua lënë vendin tre të tjerëve. Respektivisht; Kapplani për Bakajn, Hyka për G.Likën dhe E.Bulku për Xhihanin. Në këtë mënyrë, duket sikur kemi 3 sulmues në fushë, me Salihin në majë të repartit ofensiv, ndërsa Xhihani dhe Bakaj që vërshojnë nga krahët. Po ashtu, si tërë ndeshjen, edhe Skela është i orientuar dukshëm drejt portës kundërshtare, pavarësisht se organizon manovrën sulmuese të Shqipërisë, por ka tërë lirshmërinë e duhur për ta shëtitur kuadratin e blertë, si një elektron i lirë. Nga pas ka gjithnjë K.Duron, që në aspektin individual tregon nivel të kënaqshëm. Pavarësisht dozës së madhe të elementit kreativ dhe ofensiv të kombëtares sonë në pjesën e dytë, që njeh pikun e saj me angazhimin e Muzakës në lojë, në vend të një mbrojtësi si Vangjeli, në minutën e 78-të, porta e Andorrës mbeti e paprekur për herë të dytë. Kjo, sa për meritë të portierit mik, që kreu dy-tri dalje të guximshme dhe vendimtare, por edhe për mefshtësi të sulmit tonë. Që në 45 minutat e dyta krijoi vetëm dy raste ideale për të konkluduar, njëherë me Bakajn, që i vetëm me portierin e Andorrës qethi shtyllën e tij të majtë pingule, ndërsa herën tjetër me Salihin, që iu vodh bukur prapavijës kundërshtare dhe e nisi topin për në rrjetë, por në vijën fatale u largua nga miqtë. Nëse duhet ta gjykojmë tej rezultatit minimal, ndaj një Andorre amatore, në kuptimin zyrtar të futbollit të saj, Shqipëria e rinuar, pa praninë e katërshes Cana-Curri-Dallku-Bogdani fitoi, por nuk bindi aq sa duhet. Ajo cka vlen të evidentohet si pozitive, të besuarit e Kuzhes bënë përgjithësisht një lojë të disiplinuar. Në të njëjtën kohë, aktivizimi i disa elementëve të rinj i shërben trajnerit për një njohje akoma më të thellë të kombëtares. Gjithcka meriton përgëzime, në kuadrin e një apo dy miqësoreve, që përbënte edhe njëlloj fushate kuqezi para nisjes së eliminatoreve zyrtare në grupe për Euro 2012. Ku duhet patjetër ritëm tjetër, sepse me një lojë të lexueshme për këdo, me një nivel të tillë konkludues, jemi mjaft larg suksesit. Andorra na tregoi se në futbollin e sotëm, asnjë nuk ta dhuron lehtë hapësirën, prandaj është e domosdoshme të luftosh fort që ta zotërosh atë. Sa për vazhdimësinë e ekipit tonë përfaqësues, mbatja e ekuilibrave midis reparteve dhe në aspektin psikologjik është parësore. Kuzhe po udhëheq pa u ngutur një kombëtare, për të cilën ka shumë rëndësi kolektiviteti, si e vetmja mundësi për të marrë maksimumin nga ekipe të ashtuquajtura “të vogla”. Trajneri dhe vetë lojtarët, nga ky fillim i mirë “miqësoresh”,para sfidave zyrtare, janë të stimuluar, të nxitur, në kërkesë të një niveli më të mirë. E përgjithshmja e ndeshjeve miqësore në Podgoricë dhe në Tiranë, njëra pas tjetrës, radhazi, dha dy mesazhe të qarta; të paktën për momentin: Së pari, epërsia taktike, disiplina në detyrat individuale dhe kolektive të lojtarëve, të përcaktuara prej Kuzhes, cojnë në ngushtimin së tepërmi të hapësirave të fantazisë dhe lojës teknike individuale. Dhe së dyti, si cdo trajner profesionist, deklaratat para ndeshjes (kryesisht para Andorrës, për goleadë), nuk duhen marrë asnjëherë seriozisht. Një trajner mundohet të thotë të vërtetën vetëm kur ekipi ka humbur, ose ka luajtur shumë dobët e keq. Për gjithcka mund të jesh skeptik ndaj kombëtares kuqezi pas këtyre dy miqësoreve, por për asnëjërën nga dy elementët negativë, të cituar pak më sipër, s’mund ta kritikosh. Dhe nuk është pak. Aq më tepër që Salihi ka ruajtur gola edhe për kombëtaren, vec të shumtëve që ka realizuar me Rapidin. Shenjë e mirë kjo për këtë lojtar, që të gjithë duhet “t’i puthim këmbët”, sepse në një vështrim të ngushtë ka shpëtuar nderin kuqezi. Vecanërisht ndaj Andorrës, “liliputëve” të Europës në futboll.





Kuzhe: Nuk kemi humbur asgjë nga ndeshja me Andorrën

Tifozët kuqezinj ua kanë marrë dorën edhe prononcimeve të trajnerit Josip Kuzhe, që edhe atëherë kur ka vend për shumë kritika, mundohet ta mbajë lart moralin e futbollistëve. Fundja, ka arritur fitoren e radhës, pavarësisht se përballë kishim një kundërshtar të dobët. Sipas Kuzhes, Shqipëria është në rrugën e duhur para eliminatoreve të Euro 2012-s, megjithëse duhet ende punë për të qenë konkurrentë me kundërshtarët e grupit.

- Arritët një fitore të ngushtë, ndaj një kundërshtari inferior. Çfarë fituam apo humbëm në këtë takim?

- Besoj se nuk kemi humbur asgjë nga kjo ndeshje. Duke parë se si shkuan gjërat, mund të them se jam i kënaqur. Kemi luajtur dy miqësore, të cilat i fituam dhe kam krijuar një ide të qartë për skuadrën. Tani kemi dy ndeshjet zyrtare me Rumaninë dhe Luksemburgun dhe unë i kam idetë e qarta për atë që duhet të bëjmë. - Janë aktivizuar shumë lojtarë të rinj. A jeni i kënaqur me paraqitjet e tyre?

‑ Duhet të jem i kënaqur. Të mos harrojmë që shumë prej tyre luanin për herë të parë në kombëtare. Seleksionimi i futbollistëve është një proces i gjatë. Unë e kam të qartë se kush është 11‑shja e parë, se cilët janë futbollistët e stolit, por edhe për të rinjtë që do të luajnë në të ardhmen. Januzi për shembull nuk ka qenë fare në formacion, megjithatë mund të them vetëm fjalë të mira për të pas asaj që ka dhënë në stërvitje.

‑ Me gjithë optimizmin që shprehni, ndeshja nuk ishte e bukur…?

‑ Është e vërtetë, nuk ishte nga ndeshjet më të mira. Gjithsesi, nuk është e lehtë të luash me këto skuadra jo shumë të mira, që janë shumë të organizuara në mbrojtje. Në këto raste duhet lojë e shpejtë, me lojtarë që dinë të përdorin topin dhe që kanë besim në vetvete. Duhen pasime të shpejta dhe të sakta, për të gjetur mënyrën e duhur për të shkuar te goli.

‑ Andorra thuajse nuk e ka rrezikuar portën tonë. A ka qenë një ndeshje prove edhe për mbrojtjen?

‑ Nuk ka qenë një ndeshje test për mbrojtjen. Megjithatë, nuk është e lehtë të luash me skuadra të tilla, që mund të befasojnë qoftë një herë të vetme gjatë 90 minutave. Në rastin konkret, mbrojtësit kanë luajtur në hapësia më të mëdha dhe nuk kanë pasur shumë situata për të zgjidhur. Megjithatë, duhet përqendrim gjithë ndeshjen.

‑ Pra, mund t’i konsiderojmë Lilën dhe Vrapin rezerva të mira për Canën dhe Currin?

‑ E kam thënë edhe herë të tjera, se jemi në kërkim të mbrojtësve të qendrës. Cana dhe Curri janë titullarët në qendër, por në këtë pozicion mund të aktivizoj edhe Dallkun. Tani na duhet një i katërt dhe një i pestë, për të qenë të përgatitur për çdo të papritur në rast dëmtimesh apo kartonësh. Mund të besoj në këtë pozicion edhe te Lila dhe Vrapi.

‑ Pas një viti në krye të Shqipërisë, nëse do t’i konsideronim të gjitha ndeshjet e luajtura si eliminatore, do të kishit grumbulluar 15 pikë…?

‑ Statistikat më bëjnë të lumtur, megjithatë nuk më interesojnë shumë para përgatitjeve për eliminatoret. Rekordet janë të këndshme, por duhet të bazohemi të ndeshjet zyrtare eliminatore.



Salihi: Tani po i shijoj golat e mi

Hamdi Salihi, sulmuesi i Rapidit të Vjenës, është kthyer njeriu simbol i kombëtares kuqezi për momentin. Është ai që shënon rregullisht dhe që i jep fitoren Shqipërisë. Goli në Podgoricë i lumturoi të gjithë tifozët shqiptarë, ndërsa me Andorrën këmba e tij e artë nuk gaboi për t’i dhënë një fitore me mjaft vlera Shqipërisë. Viti i fundit me kombëtaren ka qenë tepër i suksesshëm me kuqezinjtë, pasi ka shënuar thuasje në çdo ndeshje. “Më parë më pyesnit pse nuk po shënoja me kombëtaren, ndërsa me klubin tim këtë e bëja rregullisht. Kurse tani është krejt ndryshe. Besoj se ka ardhur momenti që edhe unë t’i shijoj golat e mi. Jam shumë i lumtur për këtë fitore, që vjen vetëm pak ditë pas asaj me Malin e Zi dhe shpresoj të vazhdojmë kështu edhe gjatë ndeshjeve eliminatore,” - është shprehur Hamdi Salihi. Ka shënuar me Danimarkën, Suedinë, Qipron, Malin e Zi dhe Andorrën. Në të vërtetë ky është momenti i Salihit. Pse jo, mund të konsiderohet “bomberi” i ri kuqezi.





Klodian Duro: Dy fitoret na rritën optimizmin

Mesfushori Klodian Duro ka qenë një nga pikat më të forta të skuadrës sonë. Bashkë me Skelën ka organizuar lojën sulmuese, megjithëse ka qenë shumë e vështirë t’i afroheshe portës së Andorrës. “Doja të theksoja se nuk është e lehtë të luash ndaj një kundërshtari që mbyllet me shumë lojtarë në mbrojtje. U përpoqëm që të shënonim gol dhe të hapnim lojën, ndërsa në pjesën e dytë donim të mbronim rezltatin. Jam shumë i kënaqur me aktivizimin e shumë futbollistëve, sepse edhe ata duhet që të ndiejnë peshën e fanellës së kombëtares. Arritëm një fitore të bukur, që vjen pas asaj të arritur një javë më parë me Malin e Zi. Çdo ndeshje ka specifikën e vet. Unë mendoj se është më mirë që të kemi një mbrojtje të organizuar dhe të dalim në sulm. Për ne është shumë e rëndësishme, sepse dy fitore radhazi në dy takime miqësore do të rrisin ndjeshëm optimizmin e këtij grupi. Këtë optimizëm duhet ta mbajmë sa më gjatë. Përpara kemi eliminatoret dhe sfidat nuk janë aq larg sa duken. Më vjen mirë që Shqipëria e mbylli aktivitetin me dy fitore të rëndësishme.”



“Skaneri” i kuqezinjve

Isli Hidi: Nuk u vendos asnjëherë në provë nga futbollistët e Andorrës.

Ansi Agolli: I sigurt në mbrojtje dhe inspirues në krahun e majtë të kuqezinjve.

Endri Vrapi: Tregoi siguri në prapavijë, duke e justifikuar detyrën e titullarit.

Andi Lila: Vazhdon të familjarizohet me fanellën kuqezi nga ndeshja në ndeshje.

Kristi Vangjeli: Rikthehet me një asist‑goli pas mungesës përballë Malit të Zi.

Jahmir Hyka: Ka qenë tepër i lëvizshëm gjatë gjithë lojës, duke krijuar pështjellim te kundërshtarët.

Ervin Bulku: Të tilla ndeshje nuk janë gurë prove për mesfushorin luftarak.

Ervin Skela: Mbetet një nga “armët” më të forta të Shqipërisë dhe truri i përfaqëueses.

Klodian Duro: Nuk e sheh në sy kundërshtarin dhe jep gjithnjë maksimumin në fushë.

Edmond Kapllani: Rikthehet si titullar, por nuk mundi të lërë shenjë ndaj Andorrës.

Hamdi Salihi: Sërish fitorja mban firmën e tij, duke qenë vendimtar për kuqezinjtë.

Elis Bakaj: Ka qenë tepër i lëvizshëm në lojë, duke kaluar një tjetër provë kuqezi.

Parid Xhihani: Tepër i tërhequr në të djathtë, kavajasi nuk ka treguar cilësitë maksimale.

Gilman Lika: Për aq sa u aktivizua, u përpoq të përshtatej, por nuk mundi t’i shpalosë aftësitë e tij.

Gjergji Muzaka: Eshtë treguar aktiv kur ka pasur topin, edhe pse u aktivizua me kohë të reduktuar.

Ervin Llani, Ditmar Bici, Emiliano Veliaj: Nuk kanë pasur mundësi të tregojnë cilësitë e tyre për arsye minutazhi. Andorra mbetet shenjë debutimi për ta me kombëtaren.

Sporti Shqiptar, 2010-06-03