Lakuriqësia në fushë dhe “Armani” i rezultatit

Mund të tingëllojë e pabukur të “gërvishtësh”, kur ende në sy ke entuziazmin e pikës së marrë në Piatra Neamc.

Mund të tingëllojë e pabukur të “gërvishtësh”, kur ende në sy ke entuziazmin e pikës së marrë në Piatra Neamc. Shqipëria e Kombëtarja e saj janë aq të vogla, sa nuk kanë luksin t’I bëjnë ”naze” një rezultasti si ai i së premtes. Në fund të fundit, kanë qenë të paktë ata që kanë besuar se tanët do të ktheheshin me dicka në bagazh nga transferta e parë e këtyre kualifikueseve.

E megjithatë , gjërat duhen parë ftohtë, nëse duam të jemi “të nxehtë” për më tej. Rreziku është – xhanëm si çdo gjë e mirë e kësaj bote që ka dhe të keqen me vete – që, afërqoftë, të marrim fitore pas dy ditësh dhe me katër pikë në dy ndeshje, plus dhe ca si shumë euro në xhep nga premio e premtuar, kjo kombëtare, Kuzhen përfshirë, të fluturojë, ndërsa duhet te ecë, realisht dhe jo figurativisht, me këmbë në tokë. Sepse, nëse nuk do kishim dhe zotin me vete në tokën rumune, mundet që të ishim kthyer “rrëshqanthi” në Tiranë.

Rreziku është ai i përrallës së njohur të Andersenit: barazimi i arritur në Rumani, mund të shërbejë si veshja e mbretit, që në fakt është lakuriq. Dhe meqë ata, “zanatlinjtë” fillojnë e thërrasin, “sa bukur qenka veshur Mbreti”! i bie që dhe të tjerët, ata të thjeshtët që nuk dinë të përkthejnë module e takticizma, të “verbohen” e ta ndërrojnë “lakuriqësinë e lojës” me “Armanin e barazimit”!

E pra, nuk jemi mirë. Këtë duhet t’ia përsërisim vetes ngulmueshëm. Jo se kemi për të ndrequr ndonjë gjë duke “recituar” kësisoj, por sepse na duhet të fillojmë nga puna dhe jo të bëjmë sikur jemi në punë e sipër. Nëse, përveç fatit – kujtoni minutën e parë kur pingulja e portës sonë na shmangu ndoshta deri përsëritjen er shifrave të tri viteve më parë – nuk do të ishte përballë një skuadër që i shkarkoi relativisht shpejt bateritë e që kishte krijimtari të kufizuar në fushë, ata që mund të veçoje nga tanët ishin një “pikatore” më vete. Beqaj në portë, sigurisht njëe rikthim garancie e Cana, galopi i të cilit të jep kurajë; ndonjë shkëndijë e Agollit dhe ngacmimi i Bogdanit, gjithsesi janë fare pak, sidomos për pjesën “lart” të skuadrës. Kuizhe ka thënë jo një herë se gjëja e parë që ka dashur të bëjë ka qenë prapavija dhe, thënë hapur, ka gjetur ekuilibret e duhur, ndonëse rreshtimi i së premtes është parë që në kohtë të Bariçit. Pa harruar këtu se, ndonjë zvisto të Dallkut, apo ndonjë “kapadaillëk” të Vangjelit, të tjerët, që janë më të nivelit në grupin tonë, nuk do të na e falin.

Aty ku jemi zbuluar është mesfusha. Qoftë në planin mbrojtës – Lila e Bulku, sidomos i pari -, krijuan një boshllëk mes vijës së tyre e asaj të prapavijës, qoftë edhe në atë ndërtues, nuk është se dhamë ndonjë gjë për të të mbetur në mendje. Duro e Skela, pa, ose me skuadër të gjetur tepër vonë, përveç pamjaftueshmërisë fizike, normalisht vuajnë edhe situatën e papëlqyeshme kur sheh se nuk të thërrasin më si dikur, në nivele të larta të futbollit të kontinentit. Dhe kjo, pavarësisht “petkut” që përpiqemi “t’I veshim” ne, reflekton dukshëm në fushë.

Për të mos e nxirë dashakeqësisht, për atje në majë, duhen thënë fjalë të mira për Bogadinin, por dhe për Salihin. Shumë më tepër për Muzakën. Luajti vetëm pak minuta dhe ndoshta në bllokun e shënimeve mund të mos merrte notë. Por goli i tij, i shënuar madje me kokë (!), për më tepër, i realizuar në kushte dizavantazhi, pikërisht atëherë kur po bëheshim gati ta bënim “fërtele” Kombëtaren dhe lojën e saj, ka qenë shpëtimtar i gjithçkaje. Por, që duhet interpretuar si duhet. Ndryshe do të gënjehemi nga “Armani”, duke i dhënë të tjerëve luksin të na shohin, pa shumë mundim, ashtu siç jem në lakuriqësinë tonë!

Sport Ekspres , 2010-09-06 00:00:00