Nga miqësoret e festës, tek Rumania e frikshme!

Këto ditë kemi dëgjuar shpesh frazën përkëdhelëse “djemtë e Kuzhes”. Sa herë afrojnë ndeshjet zyrtare, kemi një dëshirë tradicionale për t’i shpallur “djemtë e Brigelit”, “djemtë e Bariçit” apo të Hanit.

Këto ditë kemi dëgjuar shpesh frazën përkëdhelëse “djemtë e Kuzhes”. Sa herë afrojnë ndeshjet zyrtare, kemi një dëshirë tradicionale për t’i shpallur “djemtë e Brigelit”, “djemtë e Bariçit” apo të Hanit. Kemi vite që gëzojmë ndërrimin e “baballarëve”. Por duket se nuk është një familje dhe aq e sinqertë, kur pagëzimet ndryshojnë në varësi të rezultatit. Kështu, kur fitojmë ndeshjet miqësore dhe jemi gati t’i pikëzojmë ato, me zell themi se janë “djemtë e Kuzhes”. Nëse ndodh ndonjë humbje turpëruese, atëherë shndërrohen në “djemtë kuqezinj”.

Ky është versioni më i bukur për të mbushur “thesin kuqezi”. Ndërsa në rastin e një barazimi, si në Portugali, apo të ndonjë fitoreje, djemtë nuk janë mw të Kuzhes, as të tifozëve, por të presidentit. Ndaj edhe këto ditë, duke dëgjuar deklaratat e futbollistëve se do të shkojnë në Rumani për një hakmarrje, për një rezultat që të jetë si shuplakë për të gjithë ata që dyshuan në moralin e humbjes me 6 gola, tri vite më parë, në Bukuresht, të nxitet më shumë kureshtja.

Bogdani, Skela, Dallku e me radhë nuk mungojnë në takimin e përhershëm me mediat. Do të donim që në fushë të jepnin gjysmën e atyre që thonë përballë gazetarëve. Megjithatë, kuptohet se nuk janë vetëm fjalët e tyre. Shefat e dinë mirë se në futbollin e sotëm më shumë luhet jashtë fushe. Spektakli i vërtetë bëhet me fjalët e jo me topin. Le të besojmë se kuqezinjtë kanë shkuar në Rumani për hakmarrje, por a mund të harrojmë se të keqen më të madhe ia bëmë vetes dhe jo kundërshtari, siç predikohet? Thonë se, kur Kuzhe ka parë kasetën e asaj ndeshjeje të frikshme, u ka thënë futbollistëve:

“Në kazino nuk kam qenë kurrë njeriu me fat, por edhe të jem aq i pafat, sa të marr një dyzinë me gola, nuk e besoj.” Nuk është gjë e këndshme, që pas festës së fitoreve në 4 ndeshjet miqësore, të nisesh për në Rumani. Na pret një kundërshtar, për të cilin nuk kemi të drejtë të themi se ka mungesa në formacion. Frikën më të madhe duhet ta ndiejmë kur dalim para pasqyrës. Jo më kot në shtypin rumun theksohet me ironi se “shqiptarët gjithnjë kanë bërë dhurata, kur luajnë me ne”.

Dhe vetë Dallku, që flet me sigurinë e një mbrojtësi që nuk ka gabuar kurrë, bëhet gati për bast, se këtë herë rumunët nuk do të bëjnë piknik, as dhurata nuk do të marrin, por diçka që nuk do t’u pëlqejë. Sikur të flisnin më pak kuqezinjtë, do të thoshim se futbollistët tanë janë krejt modestw në fushë, por ama nuk të gënjejnë.

Gezim SINEMATI , 2010-09-03 00:00:00