Salihi, gjysma e fitores së plotë të Shqipërisë me Malin e Zi

Salihi ka shënjuar miqësoren e kombëtares sonë kuqezi, me fqinjin tonë, Malin e Zi, duke u dhënë shqiptarëve kënaqësinë e fitores.

Mali i Zi - Shqiperi 0-1
Shenues: Salihi 78′

Shqipëria aktivizoi këtë formacion: Hidi, Dallku, Cana, Curri, Agolli, A.Lila, E.Bulku (G.Lika 83’), Skela (Hyka 15’), K.Duro (Muzaka 63’), Salihi (Bakaj 81’), Bogdani (Kapllani 63’)

Salihi ka shënjuar miqësoren e kombëtares sonë kuqezi, me fqinjin tonë, Malin e Zi, duke u dhënë shqiptarëve kënaqësinë e fitores. Edhe pse nuk ka vlerë 3-pikëshi, ky sukses ndaj malazezëve të një ish-ylli të futbollit botëror, në krye të kombëtares së futbollit të këtij vendi, Savicevic, të kapitenit Vucinic, i spikatur në Seria A me Romën, jep doza të duhura optimizmi në kampin kuqezi, në prag të eliminatoreve të Euro 2012 në grupet kualifikuese. Vë në punë ingranazhet e kombëtares së drejtuar nga Kuzhe, e cila gjendet para sfidave të dyfishta, rezultatit dhe rinovimit. E ku më mirë së në të tilla ndeshje, të karakterit miqësor, mund të nisësh të shtrosh rrugën e një ekipi kombëtar, nga i cili të gjithë i kanë sytë. Edhe nga trajneri Josip Kuzhe, që mbrëmë ka fituar ndeshjen e parë jashtë fushe, në krye të kombëtares shqiptare. Pavarësisht se në një miqësore, ku, c’është e vërteta, ka fiksuar një bilanc pozitiv. Por, këndvështrimi i 90-minutave të luajtura mbrëmë në Podgoricë, natyrshëm zhvendoset përtej rezultatit teknik. Sepse duhej marrë një reagim nga pjesa stabël e kombëtares, e cila, për fat të keq nuk ka pasur praktikë loje në klubet respektive. Të tillë si Skela, Agolli, Hidi, Bulku, Hyka dhe pse jo, edhe Bogdani. Njëherësh, trajneri Kuzhe duhej t’i shikonte në veprim ato elementë të spikatur në kampionatin shqiptar, të cilët i mori me vete në këtë “fushatë“ miqësoresh radhazi, me Malin e Zi dhe Andorrën. Nëse të parët, në përgjithësi treguan se në aspektin fizik nuk kishin ceduar, madje ishin në “valenca“ mbi mesataren, pavarësisht zik-zakeve jo të pakta në gjysmën e parë të këtij viti me skuadrat ku luajnë, të dytët nuk patën edhe aq kohë në dispozicion për ta dhënë si duhet “provimin“. Nëse për Andi Lilën, që gjithsesi s’mund të konsideronet “neë entry“ në kombëtare, ishte rezervuar një rol krejt i ri, si mesfushor, për minuta gati të plota në fushën e lojës, s’mund të thuhet e njëjta gjë për Bakajn, Muzakën e Vilën. Ndoshta për ta, por edhe ndonjë tjetër, që nuk konsiderohet ende “violinë“ e parë në kombëtare, miqësorja me Andorën duhet të shërbejë si një test i vërtetë. Cka do të thotë më shumë hapësirë loje dhe besim nga trajneri Kuzhe për ta. Një dëmtim fatkeq i Skelës, qysh herët, ka bërë që Shqipëria të provojë të luajë edhe në mungesë të tij. I konsideruar i pazëvendësueshëm, i pakonkurrueshëm ende nga një kandidat tjetër për në kombëtare, Skela ka shijuar nga stoli fitoren e kolegëve të vet kuqezinj. Edhe vetë Kuzhe, që në fund të miqësores me Malin e Zi ka pretenduar një Shqipëri edhe më të bukur, nëse do ta kishte “dirigjentin” vlonjat në fushë, duhet të ketë marrë indikacionet e duhura, të lëvizjeve të detyruara që bëri pas zëvendësimit të Skelës. Me Duron, e vendosur në vend të tij, që diktoi pastaj edhe aktivizimin e Hykës në të majtë të mesfushës. Provë e mirë, edhe pse jo në mundësitë reale të tij, ka dhënë Agolli, i spostuar të luajë në të majtë të mbrojtjes, në mungesë të Vangjelit me probleme. Natë për të mos u harruar e Lorik Canës, që pas daljes së Skelës të dëmtuar, dukej se i kishte lezet shiriti i kapitenit kuqezi. Si gjithnjë luftarak, inspirues për shokët e ekipit, kosovari i Sunderlandit ka qenë një postbllok i vërtetë para Hidit, në qendër të mbrojtjes kuqezi. Aq sa dukej sikur nuk kishte nevojë për ndihmën e partnerit të vet, Currit, që gjithsesi e ka asistuar qetësisht në rastet e rrezikshme të malazezëve, me autor Vucinic. Në të vërtetë, e tërë mbrojtja kuqezi, e përbërë nga katër lojtarë, Dallku-Cana-Curri-Agolli, sic e ka evidentuar edhe vetë Kuzhe pas ndeshjes, ka qenë në lartësinë e duhur, duke ia lehtësuar mjaft punën Hidit, të cilit i është dashur të vërë në provë aftësitë e tij vetëm në minutën e 65-të, pas një predhe të Vucinic, duke e devijuar në këndore. Performancë interesante, ashtu sic ishte në fakt edhe zgjedhja që kishte bërë Kuzhe, e Andi Lilës në mesfushë. Një rol krejtësisht i ri ky për kavajasin e Tiranës, por që e ka superuar me mjaft sukses, falë edhe përgatitjes së shkëlqyer fizike. Cka i jepte mundësinë të lëvizte shumë, në një territor të konsiderueshëm, duke përbërë bashkë me Bulkun një dyshe shkatërruese për t’u pasur vërtet në konsideratë. Futja e Hykës, në vend të Skelës, nuk ndryshoi asgjë në skemën e fillimit të Kuzhes, sipas së cilës Shqipëria po luante në versionin 4-2-3-1. Por ama i dha gjallëri krahut të majtë të mesfushës, ku Hyka, shumë i lëvizshëm, u nxori jo pak punë malazezëve. Që përdorën edhe ndërhyrjet e gabuara ndaj shtatshkurtërit kuqezi, për ta neutralizuar. Sa i takon sulmit, Bogdani, në majë të tij, lëvizi shumë, përballoi shumë dyluftime, por nuk ishte i rrezikshëm për kuadratin malazez. Aktivizimi i Salihit, disi i tërhequr, në krah, me Bogdanin në fushën e lojës, si sulmues të deklaruar, e eklipson dukshëm shkodranin. I cili shquhet për nuhatjen para portës, cka do të thotë se duhet të jetë aty, para saj. Mjafton të shikosh lojën, kur të dy ishin në fushë, ku emri i Salihit thuajse nuk dëgjohej në gojën e komentatorit të kësaj miqësoreje, për të kuptuar se goleadori i njohur shqiptar, por edhe i Rapidit të Vjenës, është i sakrifikuar. Me të drejtë apo jo, këtë duhet ta dijë më mirë se askush Kuzhe. Sikurse duhet të bëjë mirë llogaritë edhe të të mirave dhe të të këqijave që sjell ky pozicionim i Salihit në organikën e kombëtares titullare. Dalja e Bogdanit dhe futja e Kapllanit, natyrisht u shoqërua edhe në kalimin e lojës kuqezi në skemën 4-4-2, sipas së cilës Salihi vihej në rolin e tij natyral dhe të mundësive maksimale konkluduese. Rrjedhimisht edhe performanca e sulmuesit shkodran pësoi ndryshim të dukshëm pozitiv. Salihi ishte dendur në kontakt me topin, shtoi rrezikun në portën malazeze, derisa nxori nga repertori i vet atë gol kryevepër, si për nga mendimi, ashtu edhe për nga realizimi. Një dedikim fitroreje për tifozët kuqezinj, të pranishëm në shkallët e stadiumit të Podgoricës, por edhe një vramendje më shumë për Kuzhen. Që pas kësaj miqësoreje të fituar, në funksion të dy detyrave që shtrohen para kombëtares, rezultatit dhe rinovimit, duhet të besojë e provojë më tepër lojtarë të tillë si Bakaj, Muzaka, Vila, G.Lika e ndonjë tjetër, por edhe të zgjidhë problemin e partneritetit të sulmit. Nëse vërtet do të guxojë të luajë me dy sulmues në kualifikueset në grupe të Euro 2012. Andorra është përpara, kundërshtar që t’i ofron okazionet e duhura për t’i vijuar testimet në emra të vecantë lojtarësh dhe skema të ndryshme, ndaj le të presim e gjykojmë edhe më mirë, pas saj. Paraprakisht, ka një fakt që të bën optimist, që duhet marrë në referim, por jo të bëjë askënd të “flerë mbi dafina”; Kombëtarja kuqezi nuk humbet në shtatë miqësoret e fundit, ndërkohë që Kuzhe ka regjistruar pesë ndeshje pa humbje (Shqipëri-Gjeorgji 1-1, Shqipëri-Qipro 6-1, Estoni-Shqipëri 0-0, Shqipëri-Irlandë e Veriut 1-0, Mali i Zi-Shqipëri 0-1). Sikur të ndodhte kështu edhe në ndeshjet zyrtare?! Ah, sikur……!

Sporti Shqiptar , 2010-05-26 00:00:00