Për Shqipërinë nuk ka asnjëherë miqësore!

Lojtarët e përfaqësueses shqiptare e dinë se në mënyrë sistematike janë në borxh me tifozerinë kuqezi dhe për këtë arsye nuk kanë asnjë luks që ndonjë ndeshje, qoftë dhe miqësore, ta nënvlerësojnë.

Lojtarët e përfaqësueses shqiptare e dinë se në mënyrë sistematike janë në borxh me tifozerinë kuqezi dhe për këtë arsye nuk kanë asnjë luks që ndonjë ndeshje, qoftë dhe miqësore, ta nënvlerësojnë. Borxhi është më shumë sprotiv se sa moral, pavarësisht se përgjithësisht bëjnë më të mirën në fushën e lojës, rezultat më shumë negative se sa pozitive, i bëjnë atë futbollistët që të bëjnë maksimumin që t’i gëzojnë sa më pak.

Me një mentalitet të tillë, dje shumica e kandidatëve për të pasur një vend në formacionin bazë kundër Irlandës e Veriut, e konsiderojnë ndeshjen e nesërme si një zyrtare. Ka një arsye që të gjithë futbollistët e thirrur nga Kuzhe janë aty. Shumica e skaudrave europiane kanë probleme në të tilla ndeshje. Dëmtimet, sado të lehta, janë një aryse për të mos u paraqitur ndërkohë që në ndonjë rast eksperimenti është fjala e ditës. Jo për skuadrën e Kuzhes. Ky i fundit do fitore. Lojtarët duan një vend në formacion. Shqipëria është e vërtetë!

Në hollin e hotel “Dyrrahut” pamja është ajo që nuk ndryshon asnjeherë në një grumbullim kuqezi. Numri i lojtarëve është disi i limituar në orët e drekës pasi disa lojtarë të rëndësishëm vijnë e kompletojnë grupin deri në mbrëmje, por të pranishmit janë po aq miqësorë me njëri-tjetrin dhe me të tjerët saç ndodh zakonisht.

Bulku, Hidi dhe Agolli janë të shqetësuar për atë që po kalojnë te skuadra e tyre Krrvbas, ndërkohë që Duro është padyshim një lider më vete. Ka luajtur 12 ndeshjet e fundit në kampionatin qipriot dhe është në humorin e duhur. Ndonjë shaka më shumë kundrejt Hykës “dikush i kujton se duhet të lerë futbollin dhe të bëhet zëvendë/trajner, sepse është gjithnjë në pankinë” nuk merret me negativitet nga talenti që është i sjellshëm si në fushë dhe jashtë saj. Bakaj dhe Vila japin e marrin merita për Dinamon e tyre kampione, ndërkohë që Vangjeli është gjithnjë shumë i qeshur pavarësisht se ka disa tela nëpër dhëmbë. Të njëjtat tela që mbajnë fëmijët në moshë fare të re. “Unë ndihem gjithnjë fëmijë”, thotë Vangjeli për të justifikuar aparatin që mban.

Kuzhe është gjithashtu i njëjti. Këtë rradhë ka më shumë punë se zakonisht sepse ka më shumë lojtarë në dispozicion, ndërsa nga skema nuk heq dorë, është vetëm një, 4-1-4-1. Dilemat vijnë si gjithnjë në repartin e mesfushës, sepse mbrojtja pas refuzimit të Mavrajt do të jetë ajo klasikja, ku Curri dhe Cana do të luajnë në qendër. Der të merkurën shumë gjëra do të ndryshojnë dhe është e vështirë të bësh parashikime. Kuzhe do lojtarë krahu me tipare difensive që të shfrytëzojnë lojën në vertikalizim, por ajo kërkon hapësirë dhe krosim.

Pas orës 15:00, lotjarët e përfaqësueses të cilët kishin shpenzuar paraditen duke udhëtuar drejt Tiranës, kanë mbërritur të gjithë. Të fundit janë Dallku dhe Curri ndërkohë që një përshëndetje speciale ka për kapitenin Lala, që pas një viti rikthehet të luajë në fushën e lojës. Kapiteni është gjithnjë i rëndësishëm. Për këdo!

Darka është ajo e zakonshme, jo vetëm për përfaqësuesen shqiptare në gurmbullime. Shumë internet, biseda për eksperiencat që po kalojnë në klubet e tyre dhe diskutime në lidhje me kampionatin shqiptar. Deri të mërkurën shumë pak gjëra mund të ndryshojnë nga ajo që ndodh rëndom në të tilla raste. Në fushë është gjithnjë ndeshje tjetër. Vetëm me një të përbashkët. Asnjëherë një miqësore. Pavarësisht se zyrtarisht është kështu!

Sport Ekspres , 2010-03-02 00:00:00